Het toenemend aantal problemen in de zorg zetten de overheid voor een dilemma: een groot aantal partijen is betrokken, met uiteenlopende waarden, visies en belangen, met een fragmentatie van macht en verantwoordelijkheid, zonder dat er één actor is die eigenstandig tot een oplossende interventie kan komen. Er zijn veel oplossingsrichtingen, niet in de laatste plaats omdat we het nog altijd niet eens zijn over de vraagstukken. Ondanks de complexiteit en 'onoplosbaarheid' wordt van de overheid verwacht dat deze stevig intervenieert, voor verbetering zorgt en liever gister dan vandaag de zorgproblematiek van de agenda doet verdwijnen. In een steeds drukker spanningsveld met burgers, bedrijven, organisaties, politiek en zorginstellingen wordt druk gelegd op de verwachting dat de overheid er in slaagt voortgang te boeken in de zorg. Hoe kan een'Staat zonder geld' er in slagen samenspel zo te organiseren dat we vanuit denken en handelen in samenwerking de juiste afwegingen kunnen maken?
De afweging tussen grote belangen moet er niet toe leiden dat één van de partijen voorrang krijgt, maar ook niet toe leiden dat we met een bloedeloos compromis weinig veranderen. Het vergt de nodige, mogelijk nieuwe, vaardigheden van de overheid en van de ambtenaren. Want zij kunnen niet zonder de inzet van 'die andere partijen'. Hoe kom je uit je toren en pas je je sturingsinstrumenten aan op de netwerksamenleving?