door Godfried Scholvinck (Wielandt&Partners)
Het was een lange dag geweest. Egbert had inmiddels velen rondgeleid in zijn huis. Hij voelde een flinke vermoeidheid in zijn benen zakken. Zijn hoofd voelde zwaar en hij liep met lome benen de trap op richting slaapkamer. Even liggen, even rusten. Op bed voelde hij zijn ogen zwaarder worden en dansten zijn gedachten langs de vele bezoeken en rondleidingen die hij die dag gehad had.
Het was opvallend dat in bijna iedere kamer wel iets mis was, iets kapot was of iets ontbrak. In de badkamer lekte de kraan en druppelde er al jaren water weg. Het raam in de keuken paste niet goed in het kozijn en daardoor tochtte het. In de woonkamer was de bank doorgezakt en in de gang hing nog steeds een peertje. Zelfs de voordeur sloot niet goed en daardoor konden mensen zomaar in en uit lopen.
Egbert had al meerdere malen gevraagd nu toch echt spoed achter de reparaties te zetten, maar op een of ander manier gebeurde er nu al tijden helemaal niets. Van de week stonden er wel twee bestelwagens van loodgietersbedrijven op de oprijlaan, maar de loodgieters waren met elkaar in conclaaf over de aanpak. De elektricien was nu al ruim 10 dagen bezig in de gang, maar er was nog geen enkel resultaat te zien en het meubelbedrijf had überhaupt nog niet geleverd wat zij beloofd hadden.
Het leek erop dat het de huisgenoten van Egbert allemaal niet zo veel kon schelen. Maar zij woonden hier toch? En dit ging toch ten koste van hun eigen leef- en woongenot? Een aantal jaar geleden deden ze nog wel eens wat zelf. Egbert herinnerde zich nog dat ze toen samen een nieuwe carport gebouwd hadden. In gezamenlijkheid hadden ze toen een werkplan gemaakt. Hans had de leiding genomen over het timmerwerk en Martin had zich over het schilderen ontfermd. Wat was dat toen een mooi resultaat, en wat hadden ze een plezier met elkaar.
Martin was inmiddels verhuisd, maar Hans woonde hier nog steeds. Hans had echter alle werkzaamheden uitbesteed aan het timmerbedrijf van zijn neef en had zichzelf toen opgesloten in de zolderkamer. Egbert had begrepen dat Hans een nieuw botenhuis aan het ontwerpen was. Egbert zag er het nut niet erg van in, want in de weide omtrek was er geen water te bekennen. En ze hadden niet eens een boot! De andere huisgenoten leken het echter allemaal wel een goed plan te vinden. Egbert wist niet wie het timmerbedrijf in de tussentijd aanstuurde. Egbert had zijn mond maar gehouden.
Waar is het misgegaan? Hoe kon het zo afglijden? Het is toch eigenlijk te gek voor woorden dat ze dit niet zelf konden oplossen? Martin was wel weg, maar er waren genoeg huisgenoten die best handig waren. Het is toch niet zo ingewikkeld dat we iets zelf zouden kunnen doen?
Egbert beeldde zich in dat Ingrid en Martine zich ontfermde over een nieuwe dakkapel en die leuke nieuwe knul van de 6e etage, Fred, had vorige week nog verteld dat hij zijn gehele huis zelf verbouwd had! Wat zou het mooi zijn als we de handen ineen zouden kunnen slaan. Zijn fantasie begon op gang te komen. Hoe zou hij iedereen enthousiast en in beweging kunnen krijgen? Iedereen bij elkaar roepen? Een vergadering beleggen? Of wellicht een notitie schrijven? Of, als hij nu zelf gewoon eens begon? Ja, dat was het. Hij moest het goede voorbeeld geven! Zijn eigen hoofd boven het maaiveld uitsteken … maar dan zou er wel een risico in zitten dat ze zijn initiatief helemaal niet goed zouden vinden … Ach wat maakt het ook uit, als je niets durft, krijg en win je er ook niets mee. Wat kon er nou eigenlijk gebeuren? Hij wist zeker dat als Fred hem aan het werk zou zien hij onmiddelijk mee zou doen. Ingrid en Martine zijn ook van die enthousiastelingen, dus die zouden ook snel aanhaken. In no-time zou hij zelfs een klein team kunnen hebben en dat zou de eerste resultaten kunnen laten zien. En dat zou wellicht weer andere teams kunnen inspireren.
De glimlach die Egbert inmiddels op zijn gezicht had veranderde geleidelijk in een brede grijns. In een paar gedachtesprongen waren alle bewoners zelf bezig met timmeren, schilderen, slopen en bouwen. Alles om hun eigen huis te verbeteren. In dit tempo zou er in een aantal weken een prachtige nieuwe woning staan…
Boemboemboem. Hard werd er op de deur geklopt en Egbert schrok wakker. “De beleidsvergadering begint zo”, riep Hans. Egbert probeerde nog krampachtig zijn droom vast te houden, maar de laatste slierten glipten uit zijn handen en losten op in het niets …