door Jan Pieter van Lieshout
“Deze ladder leidt tot de geheimzinnige torenkamer”, zei Egbert tot zijn gevolg. De rondleiding door alle kamers met de vele details hadden zijn gasten best wel wat vermoeid. Zouden ze een voor een naar boven moeten klimmen? Gaat u maar eerst.
De minister-president glimlachte. “Pas op voor de 7e trede, die is niet zo stevig”, waarschuwde Egbert nog. Staande op de 8e sport, keek zij vanuit het zoldergat naar de torenronde muren die in 4 kleuren waren geschilderd. Elk deel bleek een windrichting aan te geven. Op het oostelijk muurdeel stond met sierlijke krulletters geschreven “ZIJN”, met daaronder de woorden: Visie, Missie, Passie, Integriteit, Bevlogenheid, Eigenheid, Zingeving, Bron & Herbronnen. In het zuiden ontwaarde zij het woord “VOELEN” met daaronder: Samen, Warmte, Ruimte, Contact, Open, Eensgezind, Verbonden. Ze draaide haar hoofd en las op de muur in het noorden: “DOEN”. Haar ogen volgde het vervolg op deze wand: Helderheid, Eenvoud, Vloeiend, Begrijpelijk, Redelijk, Transparant, Kundig, Doeltreffend. Vol verwachting zochten haar ogen de wand in het westen. Het woordenlijstje begon hier met “HEBBEN”. Ze las: Resultaat, Positief, Welvaart, Vrede, Stabiliteit, Groei, Balans, Tevredenheid. Boven zich in het plafond verwerkt zag ze de windrichtingen nogmaals aangeduid. Vanuit het oosten slingerde zich een pijl die door het zuiden via het noorden uitkwam in het oosten. Heel goed kijkend zag ze dat het een schildering in 3D was. De pijl die in het westen aangekomen was slingerde zich achterlangs opnieuw naar het oosten en bewoog zich als een perpetuum mobile onafgebroken door de 4 windrichtingen.
(Plaatje windrichtingen)
Schrander als zij was, begreep ze onmiddellijk de bedoeling van deze ruimte. In alle eenvoud was hier de weg naar de samenleving in beweging uitgebeeld. Terwijl de ladder afging realiseerde zij zich dat deze beweging ook haar eigen leven gold. Het beeldde de weg uit die ze tot nu toe gelopen had, en die zij op dezelfde manier te vervolgen had. Vanuit haar passie, met warme menselijkheid, simpel handelen en daarmee resultaten laten ontstaan. Hoe eenvoudig kon het zijn!
Niet iedereen hoefde naar boven te klimmen. Via een ingenieus projectiesysteem had iedereen door haar ogen waar kunnen nemen wat zich in de ruimte boven hen bevond. Galant hielp Egbert haar de ladder af. “Dit model lost de wereldproblemen niet op”, zei hij zonder stemverheffing. “ Maar het laat ons wel een koers zien. Het geeft een beweging aan die voor iedereen persoonlijk én voor het totaal geldt. Het is als een dans. De dans van het leven…” Opeens was er muziek. Met aanstekelijk enthousiasme bewoog Egbert ritmisch de ruimte uit. Menigeen verbaasde zich erover dat de hele groep en ook zijzelf in dat ritme meebewogen. Normaal zouden zij hier toch weerstand bij voelen? Kom op zeg! Nuchtere Hollanders, vloeiend in beweging? Toch was dat wat er gebeurde. Er waren geen woorden voor nodig. Woorden waren er ook niet. Juist zonder woorden begrepen de aanwezigen elkaar. Oogcontact zorgde voor een verbinding die vanzelf een glimlach teweeg bracht. Elk van de aanwezigen begreep dat de minste weerstand de beweging zou breken. Zelfs de meest kritische in het gezelschap ontspande zich. Zonder enige dwang voelde iedereen ruimte, verbinding en de mogelijkheden die dit te bieden had. Wat dit alles te betekenen had wisten ze niet. Maar wat zou het? Ze voelden zich beter dan ooit. Zo zou samenleven en samen werken moeten zijn. Als een dans…